Wojciech Młynarski: żony, dzieci, choroba, śmierć – Życiorys

Wojciech Młynarski jest autorem niezliczonej wręcz ilości piosenek, które najważniejsi polscy wykonawcy śpiewają już od dziesięcioleci. Jako wielokrotnie nagradzany artysta odniósł niewątpliwy sukces. Natomiast w życiu rodzinnym Wojciech Młynarski bywał, co też sam przyznawał, człowiekiem trudnym.

Wojciech Młynarski – dzieciństwo, młodość, kabarety

Wojciech Młynarski urodził się 26 marca 1941 roku w Warszawie, był synem Mariana Młynarskiego oraz Magdaleny Zdziechowskiej. Kiedy miał zaledwie dwa lata na gruźlicę zmarł jego ojciec. Wojciech zaś wraz z matką i młodszą o rok siostrą Barbarą spędził swoje dzieciństwo w podwarszawskim Komorowie, w domu swoich dziadków od strony matki, Cecylii i Tadeusza. Zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym im. Tomasza Zana w Pruszkowie. Następnie studiował na Wydziale Polonistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Ukończył je w roku 1963.

Już w młodości, w trakcie studiów próbował swoich sił na scenie. Początkowo kabaretowej. W roku 1960 zadebiutował w studenckim klubie „Hybrydy”. Od połowy lat 60. był zaś związany z kilkoma kabaretami. Najsłynniejszy z nich to oczywiście Dudek. Poza tym występował również z kabaretami Owca, Dreszczowiec i U Lopka. To w tym czasie powstały jego pierwsze znane utwory: „W Polskę idziemy” (napisany dla Wiesława Gołasa), „W co się bawić”, „Ludzie to kupią”, „Po prostu wyjedź w Bieszczady”. W latach 60. był również związany z telewizją, a konkretnie z Redakcją Rozrywki. Wtedy też stworzył cykl programów pt. „Porady sercowe”.

Życie prywatne Wojciecha Młynarskiego: żony, dzieci

W roku 1964 Wojciech Młynarski ożenił się po raz pierwszy. Jego wybranką została aktorka Adrianna Godlewska, z którą miał później trójkę dzieci. Już w kolejnym roku po ślubie urodziła się ich pierwsza córka, znana z wielu programów telewizyjnych Agata Młynarska. Z kolei w roku 1970 na świat przyszła Paulina Młynarska, w przyszłości dziennikarka, pisarka, a także prezenterka radiowa i telewizyjna. Najmłodszym ich dzieckiem jest Jan Emil, urodzony w 1979 roku. Zostanie on w przyszłości muzykiem i kompozytorem.

Małżeństwo z Adrianną Godlewską nie było jedynym małżeństwem Wojciecha Młynarskiego. Z pierwszą żoną rozwiódł się w 1993 roku. Odszedł od niej w dniu jej urodzin. W kolejny związek małżeński, z Jadwigą, wszedł w roku 2002, ale małżeństwem byli zaledwie przez kilka lat. Pod koniec życia związany był jeszcze z Joanną Kossowską, ale nigdy nie wziął z nią ślubu.

Wojciech Młynarski – debiut sceniczny, utwory, największe przeboje

Jak już zostało to wspomniane już od lat 60. pisał utwory muzyczne. Później doszły do tego większe formy, jak libretta operowe oraz musicalowe. Napisał chociażby polskie libretta do słynnych musicali „Jesus Christ Super Star” oraz „Życie paryskie”. Uznaje się go za twórcę zupełnie nowej formy: tzw. felietonów śpiewanych. Jednak najbardziej znany jest oczywiście ze swoich piosenek. Pierwsze zaś wykonanie przez niego jego własnej piosenki miało miejsce w roku 1963 na Giełdzie Piosenki, a Wojciech Młynarski zaśpiewał wtedy „Niedzielę na Głównym”. Była to jego osobista odpowiedź, czy też nawiązanie do przeboju autorstwa Gilberta Becaud pt. „Dimanche a Orly”.

Pod koniec lat 60. zaczął występować coraz częściej, zarówno w Polsce, jak i za granicą. Koncertował m.in. w USA, Kanadzie, Wielkiej Brytanii, Francji, RFN oraz we Włoszech. Ale przede wszystkim napisał olbrzymią wręcz ilość piosenek. Szacuje się, że ma ich na koncie aż ponad 2000! Śpiewali je zaś najróżniejsi wykonawcy z absolutnej czołówki polskiej sceny muzycznej. Znajdziemy wśród nich Michała Bajora, Hannę Banaszak, Ewę Bem, Halinę Frąckowiak, Edytę Geppert, Annę German, Irenę Jarocką, Kalinę Jędrusik, Krzysztofa Krawczyka, Alicję Majewską, Macieja Maleńczuka, Krystynę Prońko, Marylę Rodowicz, Irenę Santor, Zbigniewa Wodeckiego czy Andrzeja Zauchę. Pisał także dla zespołów takich jak Skaldowie, Raz, Dwa, Trzy, Alibabki oraz Dwa Plus Jeden.

Wszystkich jego utworów wymienić tutaj oczywiście nie sposób. Do najważniejszych z nich możemy natomiast zaliczyć: „Nie ma jak u mamy”, „Jesteśmy na wczasach”, „Róbmy swoje”, „Jeszcze w zielone gramy”, „Moje ulubione drzewo”, „Po co babcię denerwować”, „Z kim ci będzie tak źle jak ze mną”, „Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał” czy „Kocham cię życie”.

Wojciech Młynarski – nagrody i odznaczenia artystyczne

W swoim życiu został uhonorowany wieloma nagrodami. Około dwudziestokrotnie był nagradzany na Festiwalu Piosenki w Opolu. Pomimo tego, że był na bakier z cenzurą w PRLu w roku 1987 otrzymał Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki za całokształt twórczości. W roku 1988 nagrodziła go z kolei „Solidarność”. Razem z Jerzym Derflem otrzymał ją za recital „Róbmy swoje”. Kolejna nagrodę za całokształt twórczości odebrał w roku 1998. Tym razem uhonorowała go TVP – Super Wiktorem ‘97. Z kolei w roku 2000 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za zasługi w działalności w ramach ruchu studenckiego oraz osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej.

Rok 2007 to Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.  Z kolei rok 2008 to kolejna nagroda Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu – Grand Prix. Z kolei Polskie Radio nagrodziło go Diamentowym Mikrofonem. Natomiast w roku 2011 został uhonorowany Złotym Fryderykiem przez Polską Akademię Fonograficzną. Odznaczono go również Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Wojciech Młynarski – choroba, śmierć

Przez znaczną część swojego życia Wojciech Młynarski cierpiał na chorobę, która znacząco utrudniała mu życie. Zdiagnozowano ją na przełomie lat 60. i 70. XX wieku. To choroba afektywna dwubiegunowa, nazywana również cyklofrenią. Wpływała ona na jego bieżące funkcjonowanie, w tym nawet na relacje z najbliższymi osobami. Miewał okresy hipomanii: zwiększonej aktywności, ale i depresji. Przy pomocy leków próbował utrzymywać jednak te stany w ryzach. Aczkolwiek nie jest wykluczone, że choroba ta miała znaczenie w kontekście zakończenia przez niego jego pierwszego małżeństwa.

Choroba ta nie stanowi oczywiście odpowiedzi na pytanie „na co zmarł Wojciech Młynarski?”, która jest jednak nieco bardziej prozaiczna. W momencie śmierci miał prawie 76 lat i szereg dolegliwości fizycznych za sobą. Pod koniec życia ciężko chorował. Jego organizm musiał znieść poważną operację serca. Przeszedł również udar. Bezpośrednią przyczyną jego śmierci była zaś niewydolność krążeniowo-oddechowa. Zmarł w Warszawie 15 marca 2017 roku. Został pochowany na warszawskich Starych Powązkach.

Źródła

R. Janicka, Wojciech Młynarski, „Nasz Wiek”, nr 17/2017.
A. Młynarska, P. Młynarska, J. Młynarski, Młynarski. Rozmowy, Prószyński i S-ka, Warszawa 2018.
M. Ostrowski, Młynarski. Światowe życie, Wydawnictwo Szelest, Warszawa 2022.
A. Sołtan-Lipska, Kronika. Kalendarz warszawski marzec-sierpień 2017, „Kronika Warszawy”, nr 2/2017.
Wojciech Młynarski (1941-2017), „Podgląd”, nr 2/2007.
Wojciech Młynarski (ur. 1941), …a my róbmy swoje. Piosenki Wojciecha Młynarskiego, program spektaklu Teatru im. A. Seweruka w Elblągu.

Autor zdjęcia: Jarosław Roland Kruk / Wikipedia, licencja: CC-BY-SA-3.0

Tagi: